Winter

Vorig jaar had ik ook een zeikerig blogje over de winter, en dit jaar neem ik toch weer de vrijheid om dit medium te misbuiken om mijn persoonlijke genoegens en ongenoegens kenbaar te maken. Het begon allemaal heel leuk. Ik ging samen met mijn achter-, achterneef Bram van de Westeind net voor de kerst laden in Bendorf. De kerst zijn we in de Ruhr gebleven. Samen met nog tien Nederlandse schepen hebben we daar in de Nederlandse kerk aan de Ruhr kerst gevierd. We lagen met zijn tienen bij elkaar en we hebben het ongelofelijk gezellig gehad. Na de kerst zijn wij samen met Wieka en Sietse van de Simul Profectie en de fam Aarnoudse van de Westeind (de achter-, achterneef) uit de Ruhr vertrokken het Mittellandkanal in. Op dinsdag voor oud en nieuw hebben we een ochtendje ijsregen gehad. Dat valt als regen en tikt als hagel. Gevolg was een centimetertje ijs over het hele schip. Daarna is het gaan sneeuwen, en niet te zuinig ook. Oud en nieuw hebben we in Sülfeld gevierd. Ook gezellig. En passent hebben we nog een buurman uit het water gevist. Die was sneeuw aan het ruimen en overboord gegaan. Sietse rende erheen, Bram rende erheen en ik rende erheen. Bij de drenkeling aangekomen bleken we alle drie goed uitgerust te zijn; Sietse had een pikhaak, Bram een reddingsboei en ik een trap. Alsof het ons dagelijks werk is… Drenkeling is heelhuids uit het water gekomen een uurtje of wat later zagen we hem weer buiten en hebben we ze ook uitgenodigd voor de oudejaarsavond. Ook oud en nieuw is errug gezellig geweest.

Nieuwjaarsdag hebben we met de Westeind het laatste stukje gevaren naar Vahldorf. En maar sneeuwen jongens. Zaterdag hebben we met zijn allen onze luikenkap sneeuwvrij gemaakt. Zondagmorgen lag er weer vijf centimeter op. Maandag zijn wij gaan lossen en hebben we Bram zijn luikenkap sneeuwvrij gemaakt. Verder zijn we aan het sneeuwscheppen, hebben we net sneeuwgeschept of gaan we sneeuwscheppen.

Dinsdag ballast gezet en naar onze laadplek gevaren. Daar de ballast eruit gepompt en achter het wegtrekkende ballastwater met een droogtrekker de vloer afgewist. Dat moest snel gebeuren want de temperatuur is niet boven de -6 geweest dinsdag. Het meeste vuil waren we toen wel kwijt en we waren dan ook goedgekeurd voor de volgende lading; kali naar Kwaadmechelen.

Woensdag geprobeerd bij Bram hetzelfde trucje toe te passen. Alleen was de temperatuur toen niet boven de -8 geweest. Gevolg erg veel ijs in het ruim. Tegen het eind van de middag liep ik de trap op het ruim uit bij Bram. Toen ik bijna boven was merkte ik op tegen Bram dat het touwtje waarmee de trap vast stond ook niet meer nieuw was. Ik was nog niet uitgesproken of het touwtje brak en ik lag vier meter lager in het ruim. Gelukkig niks gebroken. Alleen mijn voet is een beetje gekneusd.

Bram is vandaag ook ‘goedgekeurd’. De eerste vrachtwagen met lading voor Bram was er net voordat de controleur er was. Die hebben ze er gelijk in gekiept. Probleem opgelost! ’s Nachts is het hier gisteren -14 geweest. De sneeuw zit vastgevroren aan dek, komt ook nog door die ijsregen van na de kerst. Dus al met al is het gewoon tijd voor warme regen en plus 25 graden.

O ja, nog de beste wensen!

 

P.S. Als je op de volgende link klikt: http://www.kustvaartforum.com/viewtopic.php?f=3&t=3495&start=1800 en je scrolt tot halverwege te pagina krijg je bovenstaand verhaal nog een keer, maar dan verluchtigd met wat beeldmateriaal….

 

 

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Laatste dit jaar

We liggen te lossen in Almelo. Kijk, dit soort mededelingen hakken er altijd in. Maar het is toch echt zo. Dat ik de afgelopen maanden geen blog geschreven heb, heeft vooral te maken met het Sinterklaasfeest. In de aanloop naar Sinterklaas waren de zenuwen zo over de top gespannen dat er werkelijk niets zinnigs meer uit mijn vingers kwam. Gelukkig is die tijd voorbij. *kuch* Sinterklaas is de deur uit, en daarmee is de rust in mijn leven weergekeerd.

Het gaat best goed met ons. Ik ben nog altijd gehuwd met Florianne Henrike en we hebben nog altijd drie kinderen. We varen nog steeds. Dit vooral voor de hobby, want echt geld verdienen is er niet meer bij. Maar ach, je moet wat me je tijd.

Gisteren dan toch een echte nep kerstboom gekocht. Ik heb uitgerekend dat we deze boom er over zes jaar uithebben, en er zit bij deze boom 10 jaar garantie. Dus uiteindelijk is dit gewoon een goede lange termijn investering. Nu zijn er natuurlijk altijd van die puristen die het hebben over ‘dennengeur’ en die er een bepaalde symboliek in zien om een echte boom te zien af sterven in je woonkamer. Maar daar ben ik ondertussen allemaal overheen gegroeid. De echte doorslag gaf toch wel dat de lichtjes al verwerkt zitten in de takken. Dat scheelt weer een woedeaanval en een huwelijkse crisis. Corné is deze week bij opa en oma. Hij gaat daar naar school. Corné is, net zoals zijn vader, nogal gesteld op een veilige onveranderlijke omgeving. Bijvoorbeeld een binnenvaartschip. Toch lijkt het hem goed af te gaan. Heeft denk ik ook te maken met de juf. Dat schijnt een schat te zijn, en daar is Corné (net als zijn vader) toch gevoelig voor. Jacoline doet het goed op school en internaat, al missen we elkaar bij tijd en wijle behoorlijk. Annereen is druk bezig met tanden krijgen en manieren te zoeken haar ouders bezig te houden. Ze doet dus precies datgene wat een anderhalf jarige hoort te doen. Goed, vanuit Twente een groet van de Hare Majesteit Gratias en tot volgend jaar maar weer.

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Familiedag

Familiedag. Het is in onze familie een haast onbekend fenomeen. Volgens de deskundigen heeft dat te maken met het feit dat onze familie zijn grondvesten heeft in de binnenvaart. Men is altijd gewend geweest om elkaar weinig te zien. En als dat voor broers en zussen geld, dan is het eigenlijk wel logisch dat de kinderen van de broers en zussen van elkaars bestaan wel afweten maar buiten die kennis geen dagelijks contact nodig hebben om te kunnen functioneren in dit verwarrende bestaan. Maar toch, ons aller grootmoeder werd negentig jaar en besloot dit revolutionair te vieren door de hele familie uit te nodigen.  De óóóhhh’s en áááhhh’s waren niet van de lucht toen deze voor elkaar haast onbekende, maar toch vertrouwde, mensen elkaar weer zagen. Tallozen hebben mij verteld dat ik toch wel groot geworden was. Bij het restaurant hoorde ook een zwembad. Dat is leuk voor de kinderen. Ook voor mijn kinderen, alleen kan ik die met goed fatsoen nog niet alleen laten zwemmen. Dat zouden ze namelijk niet overleven. Dus loop je gelijk voor het oog van de ‘familie in feestkledij’ met je goddelijke torso in een zwembroek rond te banjeren. Maar de kinderen vonden het leuk, en daar gaat het tenslotte om. Mij wordt nooit wat gevraagd, die tijd is voorbij. Toch moet ik wel zeggen dat ik het oprecht naar mijn zin heb gehad. Ik heb namelijk best leuke familie. Dat zal misschien ook wel te maken hebben met het feit dat ik ze praktisch nooit zie; ze blijven wel vers zo. Over 10 jaar zal er wel weer zo’n feestje komen, dan wordt grootmoeder namelijk 100.

 

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Vakantie.

De vakantie loopt ten einde. En zo hoort het ook te gaan in de emotionele achtbaan van het leven. *kuch*  Alhoewel ik er absoluut een beetje moeite mee heb. Nog een week en Jacoline gaat weer naar school en dus ook naar het internaat. Veel moeite lijkt zij er in elk geval niet mee te hebben. “Waarom gaan mensen uit vrije wil op een schip wonen?”, is een van haar grote levensvragen. Voor Corné is dat heel anders, die kan weer geen begrip opbrengen voor mensen die niet op een schip wonen. Corné (net vier) lijkt dezelfde afwijking te hebben als zijn vader; de wereld is een schip. Toen we een week op vakantie waren, op Terschelling, vroeg Corné mij hoe lang we daar nog moesten blijven en of we niet al terug konden ‘naar boord’. Jacoline daarentegen hield zich aan de deurposten van het vakantiehuisje vast toen we eruit moesten. Zie het dan als ouders nog maar eens goed te doen. Zulke verschillen binnen een gezin zouden eigenlijk voorkomen moeten worden in het kader van de gezelligheid. Voor Annereen maakt het allemaal niets uit zolang zij maar vuilnisbakken leeg mag halen, aan knopjes mag zitten in de stuurhut, de regelateur op ‘volaan vooruit’ mag zetten en de kastjes beneden leeg mag trekken.

Na de twee weken op Terschelling zijn we nog een week blijven liggen wegens gebrek aan zinnig werk. De tijd gebruikt om het ruim te verven. Ook hebben we nog een paar dagen in een zandgat gelegen met vrienden, en dat was geweldig. Je had daar eilandjes met strandjes. Dus wij, de mannen, hebben zaterdagmiddag de vrouwen en kinderen op een eiland gezet en zijn vervolgens op de rivier gaan watersporten. Mijn hoofd heeft vervolgens drie dagen vol water gezeten en een week na dato zeggen vriend Roel en ik nog wel eens stiekem tegen elkaar dat we spierpijn hebben, maar dat mogen de vrouwen niet horen want dat begrijpen ze toch niet. Vervolgens zijn we leeg naar de omgeving van Koblenz gevaren om daar een soort klei te laden voor de omgeving van Maagdenburg.  In Nederland is nauwelijks betaalbaar werk te krijgen. We gaan aansluitend in de omgeving van Maagdenburg strooizout laden voor de omgeving van Koblenz. Vervolgens gaan we in de omgeving van Koblenz een soort klei laden voor de omgeving van Maagdenburg. Ja, ja…schipper is een gevarieerd en avontuurlijk bestaan. Ik ben al lang blij dat de aansluitingen er eens een keer liggen en dat er geen leegvaart tussen zit.

Resumerend kunnen we vaststellen dat het prachtig weer is en dat we nog een week vakantie voor de boeg hebben die we varend doorbrengen omdat we aansluitend werk hebben. Wat wil een mens nog meer?

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Jachtseizoen

De Duitse machtige arm van de wet op het water bezorgd me alleen al bij het zien rode vlekken, stuipen en andere oncontroleerbare uitingen. Daar ben ik niet mee geboren, daar zit natuurlijk een lange geschiedenis van controles en onprettige ontmoetingen aan vast. Ik ga u daar niet mee vermoeien, maar de afgelopen week wil ik wel even schetsen. Vrijdag komt de politie van Münster aan boord; diepgangcontrole. De beste man loopt de ijken langs en verrek: we liggen niet te diep. Hij vraagt mij om de maximale diepgang even op de ijk te zetten en hij besluit om het daarbij te laten. Keurig.

Zaterdag komt de politie in Minden aan boord; grote controle. Scheepspapieren, diepgang, vaartijden en machinekamer. Alles in orde. Ongekend. Wel vraagt hij mij om de maximale diepgang even op de ijk te zetten en hij besluit om het daarbij te laten. Keurig.

Maandag komt de politie in Haldensleben aan boord; diepgangcontrole. De beste man loopt de ijken langs en verrek: we liggen voorop twee centimeter te diep. Bij een nauwkeurige bestudering van de meetbrief komt deze diender er achter dat we vijf ton meer in hebben als op de toegestane diepgang mogelijk is. Vijf ton, beste mensen, komt gemiddeld neer op driekwart centimeter. Er werd serieus overwogen om het schip stil te leggen. Maar zover, liet hij goedmoedig weten, liet hij het maar niet komen. Wel vraagt hij mij om de maximale diepgang even op de ijk te zetten. Hij besluit het daar niet bij te laten en geeft er een waarschuwing voor. Over vier weken nacontrole.

De economische crisis hier aan boord stelt echt niets voor in vergelijk met de crisis die uitbreekt bij het zien van alles wat lijkt op een politieboot. Valt niet mee in het jachtseizoen.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Rechtdoor

Duitsers zijn dol op ‘rechtdoor’. Even lekker generaliseren hoor, toch een van mijn hobby’s. Je ziet die eigenschap als je over de Duitse Autobahn rijdt: rechtdoor. Zo ook hun kanalen: rechtdoor. Het Mittelandkanal is wel een heel sterk staaltje van de Duitse ‘immer geradeaus’ fetisj. Driehonderd kilometer ‘rechtdoor’. Op dit moment zit ik op kilometer 225 en begint mijn geest het te begeven onder de enorme druk van eentonigheid. Ik moet altijd glimlachen om mensen die denken dat we een spannend en uitdagend beroep hebben. Alhoewel….sinds onze inkomsten met zo’n beetje de helft gedaald zijn door een paar grappenmakers die in Amerika huizen kochten zonder geld, zit er wel wat spanning en uitdaging in. Maar dat terzijde. 

We zijn nu met een grondstof voor dakpannen op pad naar de omgeving van Maagdenburg. Op de losplaats gaan we na leegkomst laden voor Spyck, en dat ligt op de Nederlands-Duitse grens. Tussendoor gaan we met Pinksteren kramperen ( en in dat woord zat geen schrijffout) op Opwekking.

Verder moet ik helaas bekennen dat dit geestdodende kanaal mij geen inspiratie geeft voor nog wat bespiegelingen des levens, of andere anekdotes. Het wordt morgen in Maagdenburg een kleine 32 graden, dus misschien dat morgen de eerste jaarlijkse overboord zwempartij gaat plaats vinden. Misschien is het voor het meelezende NASA belangrijk om daar even rekening mee te houden. Zodra ik namelijk mijn T-shirt uit doe kan de Hubble telescoop geen enkele scherpe ruimte foto meer maken wegens overbelichting. 

Nog zeventig kilometer te gaan….

Geplaatst in Geen categorie | 4 reacties

Over kinderen, leegliggen en traphekjes.

Ik heb sterk het gevoel dat het tijd wordt weer eens wat van me laten horen. Ik zou dat weer succesvol kunnen onderdrukken, maar laten we dat nou eens niet doen en gewoon de wereld vermoeien met wat zinloos geleuter van deze zijde.

We zijn leeg en we liggen in Zwolle. Dat zijn nog eens mededelingen, vinden jullie niet? We liggen in een haventje, 500 meter bij het internaat vandaan waar Jacoline door de week vertoeft. En die (Jacoline) slaapt nu lekker aan boord op een doordeweekse avond in een schoolweek. Morgen ga ik haar naar school brengen. In zichzelf is dat geen schokkende mededeling, ware het niet dat ik haar nog nooit naar school gebracht heb. Dit heeft natuurlijk te maken met het belachelijke beroep waarin ik verzeild ben geraakt op een leeftijd waarop ze je eigenlijk ontoerekeningsvatbaar zouden moeten verklaren.

Dat leegliggen in Zwolle heeft zijdelings wel te maken met ietwat tegenzittende economische tijden. Maar als je dan toch op werk wacht vind ik het niet erg om dat hier te doen. Vroeger zou ik in Zwolle nog niet dood gevonden willen worden, maar sinds Jacoline hier op het internaat zit roept Zwolle bij mij hele warme gevoelens op. Maar laten we eerlijk wezen; als mijn kinderen in het bewustheidvernauwende Almere zouden wonen zou ik zelfs Almere een prachtstad vinden!

Annereen wordt steeds mobieler. Ze heeft een indrukwekkende, energieverslindende vorm van tijgeren uitgevonden om zich voort te bewegen. Dit resulteert weer in het ophangen van hekjes op plaatsen waar het levensgevaarlijk is voor de overige gezinsleden om hekjes te hebben. Zoals onder aan de trap. Even snel naar beneden rennen kan sinds kort bij ons een langdurig verblijf in het ziekenhuis tot gevolg hebben. Gisteren heb ik dat hekje opgehangen wat in mijn geval toch vaak resulteert in een directe aanval op mijn zelfbeheersing en vocabulaire. Dit werd nog ernstig bemoeilijkt door het feit dat mijn schoonouders een dagje meevoeren en zich dus op gehoorafstand bevonden. Maar het hekje hangt. Ik snap echter niet dat ze die “handleiding” laten tekenen door ruimtelijkinzichtgestoorde Zweden (hekje kwam uit de Ikea) met een slecht gevoel voor humor.

Ik geloof dat de tijd weer is gekomen om deze episode af te sluiten. Zij, die op een reisje wachten, groeten u.

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties