Over bevallen.

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Nou, goed. Zoals jullie zien is dit driemaandelijkse feuilleton ongevraagd verhuisd en is mijn orginele space ‘verschwunden’. Voordat je het als kompjoeternerd in de gaten heb, is het kwaad al geschied. Maar goed, dan doen we het hier maar mee. Het leven op de Hare Majesteit Gratias kent zijn gewone gang. We varen wat, we liggen wat, we eten wat, we rijden wat naar het internaat, we rijden wat naar boord en we zwangeren wat. Florianne moet officieel nog drie weken. Er begint langzaamaan een weggestopt besef boven te komen dat het niet zo heel lang meer duurt voordat we via een onmogelijke procedure een gezinslid rijker zijn. Nou acht ik mij zeker niet in de positie om kritiek te uitten over de manier waarop wij onze nazaten op deze wereld moeten zetten. Maar van mij hadden kinderen bij de geboorte ook gewoon vloeibaar mogen zijn. De enige zorg die je dan hebt is dat je op tijd de emmer eronder zet en na een weekje in de koelkast is het klaar en kunnen we door met ons leven. Helaas. Niets van dat alles, we duwen gewoon even een zak aardappels door een flessenhals en proberen dan meer dood dan levend het leven weer op te pakken. Begrijp me niet verkeerd hoor, ik kijk echt enorm uit naar hetgeen zich (naast 3000 liter vruchtwater) in mijn lieftallige ega bevindt. Het is meer zo dat ik na drie bevallingen nog steeds niet de romantiek van de oerkrachten heb kunnen ontdekken, en ze zelfs behoorlijk angstaanjagend vind. Uit ervaring weet ik ook dat artsen mijn verschijning in de bevalkamer enigzins angstaanjagend vinden. Het idee alleen al dat een twee meter lange en 120 kilo zware, enigzins psychotische echtgenoot zijn bewustzijn verliest en in een alles verwoestende val de halve bevalkamer met zich meeslepend ter aarde stort doet ze toch opmerkelijk vaak de vraag stellen of ik niet even wil gaan zitten. En terwijl mijn ega dan uit elkaar getrokken wordt geef ik koel en beheerst aan dat het prima met me gaat en er niets aan de hand is, terwijl er diep van binnen een enorme vandalistische drang naar boven komt om ter compensatie een toevallig aanwezige en te missen co-assistent volledig het licht uit de ogen te slaan. Gelukkig zit er nog een dun laagje beschaving over dit monster die met grapjes (ik zie de voeten al!) probeert de zaak luchtig te benaderen. Zoals u leest is bevallen mij niet op het lijf geschreven. Mocht u nou het idee hebben om mij toch bij uw bevalling uit te nodigen, hoop ik u hiermee toch op andere gedachten te brengen. Feit blijft dat we binnen nu en drie, vier of vijf weken een begin kunnen verwachten van iets dat uiteindelijk helemaal goed is! Denk aan me….

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s