Hallo! (ik kan even niks beters als titel verzinnen, excuus)

Nou, dat waren me de weken wel. Nadat een windhoos zes luiken had meegenomen, waarvan eentje onderweg de stuurhut heeft aangetikt, zijn we in Werkendam terecht gekomen om een en ander weer op te knappen/repareren. Werkendam is zo’n dorp waar je gewoon om half zeven ’s ochtends stevig met een slijptol in de weer kan zonder dat omwonenden komen klagen. Zeer zeldzaam in het huidige nederland. We lagen goed, de kinderen konden gewoon aan de wal stappen en lekker fietsen aan de wal.  Nog een weekend Texel onveillig gemaakt zónder kinderen, die hadden we in een onbewaakt ogenblik bij opa en oma achter gelaten. Topweekend gehad!
Na twee weken lagen er weer zes nieuwe luiken op en was het beschadigde ijzerwerk weer gerepareerd. De stuurhut moet misschien vervangen worden, dus dat gaan we dan in de kraamtijd doen. Als je Florianne ziet denk je dat die kraamtijd elk moment kan aanbreken. De mensen die je tegenkomt denken ook dat het er bijna is. Als Florianne dan meld dat we nog een weekje of 10 moeten wachten zie je verschrikte gezichten en mensen met de handen voor de mond, gevolgd door; "ach kind toch" of "meen je dat?!". Anderen voelen sterk de behoefte om Florianne te omhelzen en onder tranen op de rug te kloppen. Florianne, onverstoorbaar als altijd, legt dan blijmoedig uit dat het er ook echt maar eentje is en ze verleent eerste nazorg om de mensen over de schok heen te helpen.
We vragen ons zo nu en dan wel af van welke planeet onze jongste is afgedaald. Vorige week kwam ik erachter dat ze zo’n beetje de helft van de toetsen van onze voormalige (!) laptop had afgepulkt en had verzameld in de beker die naast de laptop stond. En denk nou maar niet dat je die toetsen zomaar even terug klikt. No way. Toen ik na een kwartier nog steeds met de eerste toets bezig was en ik een alles verwoestende vandalistische bui voelde opkomen, hebben we besloten de kompjoeter maar even weg te brengen. Dat was allemaal niet zo eenvoudig te repareren, dus nu een nieuwe laptop. Kinderen zijn een enorme verrijking van je bestaan zo af en toe.
Na zes maanden was de stage van onze matroos voorbij dus nu mogen we het weer samen gaan proberen. Dat zal ernstig wennen worden. Ik zal weer wat meer fysieke arbeid moeten gaan doen (kan op zich geen kwaad) en Florianne zal wat vaker op onchristelijke tijden moeten bijspringen. Het is de afgelopen negen jaar over het algemeen ook goed gekomen met zijn tweeën, maar je went snel aan iemand erbij. Ik voelde in elk geval sterk de behoefte om hem in het vooronder op te sluiten op zijn laatste dag. Maar daarmee creëer je toch een wat negatieve werksfeer.
We zijn nu met kolen onderweg naar het Hammkanaal. De zon komt op en we varen met een mooie snor voor de kop de rivier op het weekend tegemoet. Doei!
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Hallo! (ik kan even niks beters als titel verzinnen, excuus)

  1. Jane en Jurgen zegt:

    Haha, ja, je bent snel verwend als je een tijdje iemand aan boord hebt gehad, hadden wij vorig jaar ook toen wij voor een jaartje iemand voorop hadden om te zien of varen was wat hij wilde… Maar zoals je zegt, we hadden het altijd met zijn 2e gedaan, dus niks aan het handje.Hmmm, van je luiken en stuurhut is niet zo best om te lezen, maar "gelukkig" alleen maar materiële schade, het had ook anders kunnen zijn…Fijn weekend!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s